Argentina,  South America,  Travel

HIKING IN EL CHALTÉN

Om half 7 gaat de wekker. Vandaag staat er een hike op de planning in El Chaltén. Om 8 uur worden we opgepikt door een busje die ons naar El Chaltén brengt. Het is een rit van drie uur. Onderweg komen we niks tegen. Het uitzicht is eentonig. Een grote, dorre steppe. Het landschap is leeg met hoge bergen op de achtergrond. Af en toe komen we een kudde guanaco’s tegen. Na anderhalf uur rijden komen we de eerste en waarschijnlijk ook de enige uitspanning tegen. Hier houden we even een kwartier pauze. Even een koffie halen voor een oppepper. Daarna weer de bus in. Nog anderhalf uur te gaan tot El Chaltén.

Rond half 12 komen we aan in El Chaltén. We gaan eerst even wat geld pinnen en eten halen voordat we aan de hike gaan beginnen. We balen wel een beetje. Het regent en het is behoorlijk mistig. Hierdoor wordt het afgeraden om bepaalde routes te lopen, omdat het uitzicht op de bergen minimaal is.

Eigenwijs als we zijn, kiezen ik, Lisa en Jordi (een koppel die ik heb leren kennen tijdens deze reis) er toch voor om de oranje route te lopen. Dit is een van de langste hikes op de plattegrond. Een Engelse gids raadt ons dit af, omdat dit niet mogelijk zou zijn binnen de aantal uren die we hebben. Maar wij willen zo graag het meer bij deze berg zien. We nemen de gok en gaan er voor. Het is 12 uur als we vertrekken en kwart voor 6 gaat de bus terug naar El Calafate. De route bedraagd 20 kilometer. Dit lijkt te doen binnen de tijd die we hebben, maar het wordt een behoorlijke hike met flink wat klimmen en dalen. Dat verandert een hoop.

We beginnen te lopen in de regen. Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt het alsmaar zonniger. Na een uur wandelen lopen we alledrie in onze t-shirtjes met onze jas in de hand. Het is hier werkelijk alle vier de seizoenen in een dag. Het is echt een zware klim. En omdat we maar zo kort de tijd hebben, is het aardig doorstappen geblazen. Af en toe stoppen we even voor een kort foto momentje, want het landschap is werkelijk adembenemend mooi. Tijd om te eten en te drinken hebben we niet. Het lijkt wel of we alledrie op automatische piloot staan. Geen gevoel, met maar een ding in gedachten, bij dat meer aankomen!

De hike die we doen is prachtig en elke zweetdruppel waard. We komen maar weinig andere mensen tegen. Dat vind ik persoonlijk echt een pré. Ik hou zelf namelijk niet van te toeristische plekken. Het valt ons op dat hoe dichter we bij de berg komen, hoe harder en koeler de wind is. Onderweg komen we een groepje Nederlanders tegen. We informeren hen naar de afstand naar het meer. Maar volgens hen is het niet mogelijk het meer te halen binnen het tijdbestek dat we hebben. Het is 10 km heen, en na 9 km begint de echte zware klim pas. Gemiddeld gezien doe je over de laatste kilometer 1 uur. Het is een zware klim. Lisa en ik zijn het met elkaar eens, dat gaan wij niet doen en sowieso ook niet halen binnen de tijd. We zijn nu al gesloopt van de hele klim. Jordi besluit er wel voor te gaan. Na 9 km nemen we afscheid van elkaar en spreken met elkaar af dat we elkaar weer bij de bus zien. Achteraf gezien echt stom. Je voelt je toch verantwoordelijk voor elkaar en een misstap is zo gemaakt op deze route.

Lisa en ik besluiten samen terug te lopen in een rustig tempo. Onze waterflesjes zijn op, maar deze vullen we weer bij een stromend beekje. Overal komen we borden tegen dat je dit water kunt drinken. Ik heb nog nooit water zo uit een beekje gedronken, dus voor mij is dit best bijzonder. Ik vul mijn flesje en hou hem tegen de zon. Het water is heel zuiver en koud. Dit is werkelijk waar het lekkerste water dat ik ooit heb geproefd. Daarna vervolgen we onze weg weer naar beneden.

Halverwege de terugweg horen we ineens geritsel in de bosjes. Ineens staan we oog in oog met een hert. Daarna volgen er meer. Lisa en ik waren de enige op dit hele pad. Langzaam pakken we onze camera’s erbij en beginnen dit bijzondere moment vast te leggen. Pas de volgende dag komen we erachter dat deze soort heel zeldzaam is en dat het heel bijzonder is dat we ze zijn tegen gekomen. Dit zijn namelijk humuels. Een bedreigd diersoort. Een van de redenen dat ze bedreigd worden met uitsterven is omdat ze zo makkelijk zijn om op te jagen. Lisa en ik merken ook dat de dieren totaal niet angstig zijn en we kunnen daarom gemakkelijk dichterbij komen.

Na ongeveer 10 minuten vervolgen we onze weg naar beneden. Af en toe pauzeren we even om op adem te komen. We zijn nu bijna terug bij het dorp. We kunnen allebei niet meer. Rond 5 uur komen we terug bij het dorpje. We besluiten ergens op een terrasje neer te ploffen en wat eten en drinken te bestellen. Er is maar een hoofdstraat en hier komen alle wandelaars doorheen die aan een wandelroute beginnen. Jordi zou hier dus ook langs moeten komen. We beginnen hem te knijpen en zijn bang dat hij het niet gaat halen. En opeens om half 6 zien we hem in de verte aan komen lopen. we zijn allebei verbaasd te horen dat hij het meer gehaald heeft. Hij heeft er maar 3 minuten door kunnen brengen en is daarna hardlopend terug gegaan.

Kwart voor 6 stappen we de bus in. 9 Uur waren we terug in het hotel in el Calafate. Alle drie gebroken. We hebben die nacht als een roos geslapen.

error: Content is protected !!